Elegisch experiment met beeld en geluid

Paradoc – The Miner’s Hymns

(Bill Morrison, 2011, 52 min.)

Op het International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA) zijn ieder jaar onder de noemer “Paradocs” een aantal verbluffende experimentele documentaires te zien. Volgens de organisatoren laten deze films zien wat er gebeurt buiten de kaders en tradities van documentaire filmmaken, op de grenzen tussen film en kunst, waarheid en fictie, en vorm en verhaal.”[1] En er gebeurt een hoop vermeldenswaardigs kan ik wel zeggen. Misschien dat de tijd inmiddels rijp is voor een festival van de experimentele film?

Een voorbeeld van een ‘paradoc’ die de grenzen van de bestaande filmcategorieën opzoekt is The Miner’s Hymns. In deze film, die voornamelijk bestaat uit zowel archiefbeelden als fragmenten uit fictiefilms, wordt op een mijmerende en eclectische wijze een soort cinematische klaagzang opgevoerd ten nagedachtenis van de mijnwerkers in Noordoost-Engeland.

Hoewel het bestaan van de mijnwerkers door het zware werk in de donkere tunnels hard was, waren de mannen trots de vruchten van hun arbeid. Jaarlijks vierden de mijnwerkersverenigingen feest met parades en veel uiterlijk vertoon. Uit de archiefbeelden wordt ook duidelijk dat de uiteindelijke sluiting van de mijnen dan ook niet zonder slag of stoot ging.

Hier en daar duiken er tussen de zwartwitbeelden enkele recentere beelden op waarbij wij vanuit vogelperspectief neerkijken op de plaatsen waar ooit de koolmijnen en het natuurlijke landschap samenvloeiden. De spanning tussen de weergave van het heden, waarin parkeerplaatsen en supermarkten het straatbeeld vullen en die van het verleden, wordt op een bijzondere, gevoelsmatige manier verkent, waarbij tevens de thematiek van de historische vergankelijkheid een prominente plek in de film krijgt.

Naast de beelden van de landschappen en de mijnwerkers, die vaak in een traag tempo als schapenwolkjes over het scherm voorbij drijven, is het de combinatie van de beelden met de prachtige muziek van de Ijslandse componist Jóhann Johannsson die het zien van de film tot een unieke ervaring maakt. Jóhannsson liet zich inspireren door de Britse muziekensembles uit het begin van twintigste eeuw en verwerkte veel koperen blaasinstrumenten, trage, donkere strijkers en etherische orgels in de soundtrack. Het samenspel tussen beeld en geluid levert een waar filmisch adagio op waarbij beide lagen op hypnotiserende wijze op de kijker inwerken.

The Miner’s Hymns kan misschien wel het beste worden omschreven als een found footage-film die op poëtische wijze de wereld van de Britse mijnwerkers op een voetstuk plaatst. Daarover wordt vervolgens via de soundtrack op vrijwel letterlijke wijze de loftrompet gestoken om vanuit het heden het verleden weer even tot leven te wekken.

Over yourisepp

Filmrecensies, filmtheorie en meer...
Dit bericht werd geplaatst in Blog en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s