Tasten in een duister verleden

My Heart of Darkness
(Staffan Julén, 2010, 90 min)

Marius van Niekerk vocht als soldaat in het Zuid-Afrikaanse leger tijdens de Oorlog in Angola (1975-2002). Na zijn diensttijd emigreerde hij naar Zweden waar hij gebukt ging onder de traumatische oorlogservaringen die hem in zijn dromen achtervolgden. Hij raakte aan de drank, verloor zijn zelfrespect, zijn denkvermogen en uiteindelijk liep ook zijn huwelijk op de klippen. In My Heart of Darkness poogt Van Niekerk in het reine te komen met zijn verleden en initieert een project om zich met zijn voormalige vijanden en verleden te verzoenen.

Reflectie
Met drie medeveteranen Partick, Mario en Sammy reist Van Niekerk, in de stijl van Heart of Darkness/Apocalypse Now langs de Kwando-rivier naar Cuito-Cuanavale waar zij elkaar ooit bevochten. Allen worden zij gedreven door de wens het verleden te begrijpen, waarvoor zij tevens af dienen te reizen naar de donkerste plekken in hun hart. Van Niekerk treedt in de film op als protagonist die zijn louteringsproces in reflectieve voice-over uiteenzet.

Vragen
My Heart of Darkness
is een interessant experiment dat tal van vragen oproept omtrent schuld, boetedoening, vergiffenis en het kwaad in de mens. Opzienbarend is de wijze waarop de heren verschillen in hun verwerking van de posttraumatische stress. De Zuid-Afrikaan lijkt minder praktisch te zijn ingesteld dan de andere drie. Hij wil weten hoe het heeft kunnen gebeuren en welk deel van zijn mens-zijn de gruwelen heeft uitgevoerd, terwijl de anderen willen weten wat iedereen heeft gedaan zodat dit simpelweg geaccepteerd kan worden.  Patrick, Mario en Sammy willen in het begin niet geloven dat Van Niekerk echt heeft meegevochten in de oorlog. De verhalen die verteld worden zijn behoorlijk grafisch en gewelddadig waardoor deze documentaire zeker niet geschikt is voor iedereen.

Drama
Een vrij hinderlijk en zwak punt in de film is het voice over-commentaar van Van Niekerk dat behoorlijk gekunsteld en afstandelijk overkomt. Zodoende komt de reis, die eigenlijk zou moeten raken aan de diepste aard van de mens, ietwat gebrekkig en gedramatiseerd over. Hierdoor kun je als kijker vragen gaan stellen bij de oprechtheid van de filmmakers en de manier waarop er verzoening wordt gezocht. Desalniettemin blijft de film overeind en geeft het een kijkje in de wijze waarop de oud-soldaten verschillend met hun verleden omgaan en hun blik op de toekomst richten.

Over yourisepp

Filmrecensies, filmtheorie en meer...
Dit bericht werd geplaatst in Filmrecensies en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s