Swingende schoolreünie

Thunder Soul

(Mark Landsman, 2010, 84 min.)

Begin jaren zeventig verwierf de Kashmere Stage Band (KSB) naam en faam door zijn uitzonderlijke muzikale kwaliteit. Onder leiding van muziekdocent en inspirator Conrad ‘Prof’ Johnson groeiden de jongens en meisjes van deze high-school band uit tot zelfverzekerde volwassenen. Vijfendertig jaar na dato organiseren de oud leden van de KSB en reünie als dankbetuiging voor hun zo geliefde leermeester.

De Kashmere Senior High School was eind jaren zestig een overwegend een zwarte school in een arme buurt in Houston, Texas. De segregatiewet was nog maar enkele jaren afgeschaft en de scholieren moesten hard werken om iets van hun leven te maken. De visionaire muziekdocent Conrad O. Johnson bood zijn leerlingen een manier om zich te ontworstelen aan hun milieu door hun creativiteit en expressiemogelijkheden te cultiveren. Onder zijn vleugels zouden de muzikanten discipline worden bijgebracht en zouden zij tegelijkertijd hun hele ziel en zaligheid in de muziek kunnen stoppen.

In 1967 bezocht Johnson een concert van soullegende Otis Redding, wat hem inspireerde om de overwegend blanke en brave muziek van jazz-big bands nieuw leven in te blazen, en met succes. Door jazz en funk te combineren in een bigband-formatie en de optredens strak te choreograferen, sleepte de band verreweg de meeste prijzen tijdens schoolcompetities in de wacht. De scholieren reisden de hele wereld af om hun kunsten te vertonen en doken zij eveneens de studio in om platen op te nemen. Johnson was hierdoor meer dan alleen een muziekdocent, hij was een mentor voor het leven.

Ter ere van hun inmiddels 93-jarige mentor besluiten de oud-bandleden nog eenmaal bij elkaar te komen voor een reünieconcert. Veel van hen komen voor een grote uitdaging te staan omdat zij na de diploma-uitreiking hun instrument niet meer hebben aangeraakt. Johnsons tanende gezondheid en een kortstondige ziekenhuisopname zorgt voor extra grote druk bij de bandleden om het optreden te doen slagen. De emoties lopen af en toe hoog op, maar door hun vastberadenheid en samenwerking slaagt de band, evenals dertig jaar geleden, glansrijk.

Thunder Soul – vernoemd naar een van de nummers van de band – vertelt het verhaal van de opkomst, het succes en het einde van de Kashmere Stage Band en de invloed die het had op het leven van de bandleden. Dit wordt verteld aan de hand van een reeks interviews met oud-bandleden, met Johnson zelf en enkele hedendaagse musici. De geschiedenis komt in de film eveneens tot leven door het rijke archiefmateriaal. Door de groovende funkmuziek, de montage en de oude opnames is de documentaire positief en bruisend van toon. Af  en toe krijgt het ouwe jongens krentenbrood-gevoel, vooral in de eerste helft van de film, soms de overhand. Hierdoor doet de film af en toe wat sentimenteel en nostalgisch aan. De tweede helft van de film, waarin de opbouw naar de climax van het reünieconcert centraal staat, is door het succes van het concert en het kort daarop volgende overlijden van hun zo geliefde mentor erg ontroerend.

Over yourisepp

Filmrecensies, filmtheorie en meer...
Dit bericht werd geplaatst in Filmrecensies en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s