Bevlogen aanklacht in het Midden-Oosten

Homeland

(George Sluizer, 2010, 76 min.)

In de hoogst persoonlijke film Homeland uit filmmaker George Sluizer zijn kritiek op de Israëlische regering. Deze doet te weinig om het conflict met de Palestijnen op te lossen. De documentaire heeft met de eigen ervaringen van Sluizer een interessante invalshoek, maar dit is tegelijk de zwakte van de film. De geschiedenis van de Palestijnen krijgt weliswaar een menselijk gezicht, de kern raakt jammer genoeg wat ondergesneeuwd door de vele anekdotes.

George Sluizer (78) maakte tussen 1974 en 1983 drie films over twee families in een Palestijns vluchtelingenkamp in Beiroet. Een recente slagaderbreuk bij Sluizer is de aanleiding om de hen na 30 jaar nog eens te bezoeken voor zijn waarschijnlijk laatste film. Destijds wilde hij laten zien dat de Palestijnen niet allemaal terroristen zijn, nu wil hij zijn toegenomen woede op de Israëlische regering uiten. Volgens Sluizer heeft deze regering nooit serieus overwogen om het beloofde land te delen. Een aanzienlijk deel van de film is gereserveerd om dit te onderbouwen.

Het andere deel van de film behelst de relatie van Sluizer met de familie Hammad en Jadda, die de film een warmere en meer positieve noot meegeeft. Op krukken brengt de filmmaker hen een bezoek die Sluizer inmiddels als een zoon zijn gaan beschouwen. Zij vertellen over hun leven, wat er van de vele zoons en dochters is geworden en hoe het leven op Palestijns grondgebied is. Als tegenhanger hiervoor bezoekt Sluizer ook Joodse nederzettingen om de bewoners te confronteren met hun paradoxale rol als onderdrukkers. Dit levert af en toe wat moeilijke momenten op tussen de filmmaker en de Israëliërs, waarmee hij hun rol als agressor nog eens wil benadrukken.

Aan het einde van de film vertelt Sluizer over zijn grimmige ontmoeting met Ariël Sharon die in 1982 bij een grensovergang tussen Libanon en Israël werkte. Volgens de filmmaker schoot Sharon daar twee spelende Palestijnse kinderen dood: gewoon voor de lol. Het is erg vreemd dat Sluizer dit voorval nu pas naar buiten brengt aangezien hij destijds wellicht de politiek in Israël zelf kon beïnvloedden. In de film ondersteunt het zijn betoog dat de Israëlische regering van geen kant deugd.

Sluizer besluit nu echter Sharon ter verantwoording te roepen voor zijn daad, maar helaas kan dit alleen nog op symbolische wijze. Hij begeeft zich naar het ziekenhuis waar de oud-premier al meer dan vijf jaar in coma ligt. Hij krijgt hem niet persoonlijk te zien, maar hij richt zich wel tot hem. “I think the World would be better off if you died in Auschwitz mr. Sharon. Have sweet dreams, maybe murderous dreams. I think you’ll enjoy that”, besluit Sluizer. Geen malse kritiek van de filmmaker, maar de kijker kan weinig doen dan schaapachtig naar het scherm staren: hoe brengt ons dit alles ons dichter bij de vrede of in ieder geval een constructieve dialoog?

Homeland is door de persoonlijke betrokkenheid echter een mooie en bevlogen film over het Israëlisch-Palestijnse conflict. De uitzichtloosheid van de situatie wordt ken- en voelbaar gemaakt door Sluizers geschiedenis en die van zijn vele Palestijnse vrienden en kennissen. De film is een aanklacht tegen het beleid van Israël, maar de oplossing lijkt nog zo ver weg. De ernst van het hele conflict wordt voor de kijker bijvoorbeeld minder goed voelbaar als bij het zien van een documentaire als Tears of Gaza (Vibeke Løkkeberg, 2010)

Een fragment uit Homeland

Over yourisepp

Filmrecensies, filmtheorie en meer...
Dit bericht werd geplaatst in Filmrecensies en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s