Cinema met zinvol geweld

Funny gazes: reflectiviteit en de status van de toeschouwer in Michael Hanekes FUNNY GAMES

In mijn analyse van FUNNY GAMES (Michael Haneke, 1997) belicht ik de wijze waarop de film zich verhoudt tot de toeschouwer en er een ‘funny game’ met hem gespeeld wordt. Door het geweld in de film en de ongebruikelijke diëgetische status van de twee jonge geweldplegers bevindt de toeschouwer zich in een benarde positie. De techniek die Haneke hier toepast, zorgt ervoor dat de kijker een spiegel voorgehouden wordt waardoor hij gedwongen wordt om kritisch op de film en het geweld te reflecteren. De vraag die in dit essay centraal staat is: hoe verhoudt de toeschouwer zich tot de diëgetische en de nondiëgetische laag in FUNNY GAMES en hoe verloopt het proces van identificatie hierbij? Een tweede vraag die ik hierbij stel is: op welke wijze kan de toeschouwer FUNNY GAMES interpreteren als een commentaar op de dominante wijze waarop geweld gerepresenteerd wordt in de hedendaagse media?

Met behulp van inzichten in de psychoanalytische filmtheorie probeer ik tot een antwoord te komen. Een belangrijk concept dat met het toeschouwerschap samenhangt is dat van de gaze. Vnuit de conceptualisatie van de gaze en de metafoor van de spiegel tracht ik de relatie van de toeschouwer tot de film te duiden. Hiernaast speelt de notie van het (culturele) scherm een grote rol bij deze duiding.

PDF-file: Essay – Funny Games – UvA – Y. Sepp

Over yourisepp

Filmrecensies, filmtheorie en meer...
Dit bericht werd geplaatst in Papers en scripties en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s