Internet Archive

In 1995 gebruikten zo’n 16 miljoen mensen het internet. Inmiddels is het aantal dat op het wereldwijde web surft, uitgegroeid tot bijna 3 miljard: zo’n 41% van de totale wereldbevolking. Iedere seconde groeit de data dat zich op het net begeeft met exorbitante hoeveelheden. Zo worden er per minuut 571 nieuwe websites gecreëerd, 48 uur aan YouTube-videos geüpload en 204.166.667 e-mails verzonden. Maar ondanks deze alles verslindende datahonger van het web, is zij ongeveer even zwaar als een aardbei.

Het internet groeit niet alleen, zij is ook ontzettend veranderlijk. Fonkelnieuwe websites, apps en bestandstypes behoren binnen no-time tot een ver en grijs verleden. Doodzonde, dacht internetondernemer en gepassioneerd bibliothecaris Brewster Kahle. Want mocht het internet ooit door een ramp of politieke situatie ontoegankelijk worden, dan zijn we niet alleen verstoken van alle hilarische kattenfilmpjes, maar ook van de prachtigste pennenvruchten die ooit aan de menselijke geest zijn ontsproten.

ʻʻIf the library of Alexandria had made a copy, and had put it in either India or China, we would have the other works of Aristotle or Euripedes. It would be great! But they didn’t.ʼʼ    

Kahle begon daarom in 1996 het Internet Archive, een monsterproject dat met een beetje wilskracht alle kennis van de wereld kan bevatten: als we de organisatie mogen geloven. Om de twee maanden wordt er van iedere webpagina op het internet een kopie gemaakt, opgeslagen en toegankelijk gemaakt via de Wayback Machine. Maar Kahles droom om alle informatie te ontsluiten beperkt zich niet tot dat wat er op het web is verschenen: inmiddels zijn hij en zijn team begonnen om ook iedere film, tv-uitzending en boek dat ooit is uitgezonden of gepubliceerd te digitaliseren.

In deze korte documentaire van Jonathan Minard, die hij voor Aeon maakte, krijg je niet alleen een beeld van dit bijzondere project, maar tevens van de markante initiatiefnemer.

Advertenties
Geplaatst in Blog | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

The Internet’s Own Boy: The Story of Aaron Swartz

Aaron Swartz 2

(Brian Knappenberger, 105 min. 2014)

Begin vorig jaar maakte de 26-jarige internetondernemer en activist Aaron Swartz een einde aan zijn leven. De voortslepende juridische strijd met de Amerikaanse overheid waarin hij verzeild was hem te veel geworden. The Internet’s Own Boy werpt aan de hand talrijke interviews en archiefmateriaal een licht op Swartzʼ briljante geest, zijn korte carriére en een donkere kant van de Amerikaanse politiek. Daarnaast is het een ode aan zijn geestdrift en zijn strijd voor een nobele zaak. 

Hoogbegaafd
Swartzʼ was een leergierig wonderkind met een grote affiniteit voor computers en techniek. Als kleuter leerde hij op eigen initiatief lezen en enkele jaren later wist hij eigenhandig een pinautomaat te bouwen. Toen hij 12 jaar was bouwde hij vanuit zijn slaapkamer aan The Info Network, een voorloper van het huidige Wikipedia en hielp hij RSS (Really Simple Syndication) verder te ontwikkelen. Door zijn talent en kunde zou Swartz zich al snel in de kijker spelen van volwassen experts. ʻʻAaron was very young, but he understood the technology and saw that it was imperfect a sought ways to make it better,ʼʼ vertelt zijn voormalig huis genoot Peter Eckersley.

Visionair
Het ʻverbeterenʼ schuilde volgens Swartz vooral in het toegankelijk maken van informatie en het democratiseren ervan. Bepaalde vormen van copyright waren hem een doorn in het oog evenals de ontsluiting van overheidsdocumenten. Dit leidde tot de creatie van Creative Commons, waarmee makers aan kunnen geven wat er met hun materiaal mag gebeuren. Deze verschuiving van ʻall rights reservedʼ naar ʻsome rights reservedʼ, zou de opmaat vormen voor grotere projecten waarmee Swartz uiteindelijk de overheid tegen zich in het harnas zou jagen. Zoals Tim Berners-Lee, de uitvinder van het wereldwijde web becommentarieerd: ʻʻI think he was trying to make the world work. He was trying to fix it.ʼʼ

internet_own_boy 2Voorbeeldfunctie
Hoewel het Swartz in financiële zin voor de wind ging, was hij op persoonlijk vlak niet tevreden. Hij mat zijn succes eerder in termen van maatschappelijke impact van zijn daden en voelde geroepen om met zijn talent een werkelijk verschil te maken. Zijn politieke bevlogenheid maakten van hem een posterboy voor betere wetgeving omtrent privacy en auteursrecht. Maar wie de status quo wil doorbreken moet echter uit stevig hout gesneden zijn. Dat ontdekte Swartz toen hij besloot op grote schaal juridische documenten te downloaden om voor iedereen toegankelijk maakte. Aangezien hier (om onduidelijke redenen)  veel geld mee verdiend werd, zou de FBI er zich mee gaan bemoeien: tot grote schrik van de gevoelige Swartz. Wat volgde was een strijd met vele rechtszaken die zich grotendeels in de publieke afspeelde, maar Swartz persoonlijk diep zouden raken. ʻʻThey wanted to make an example out of him, or else they’d dropped the case a long time ago,ʼʼ vertelt zijn vader in een interview. De strijd zou financieel, fysiek en mentaal een zware trekken. De anders zo optimistische Swartz raakte gedeprimeerd wat hem uiteindelijk fataal zou worden.

Voortzetting van de strijd
Aaron Swartz stond voor iets belangrijks en dat wil deze documentaire graag laten zien, mede door het project zo kort na zijn dood te starten. De film is daarmee een vehikel om de aanklacht van de hoofdpersoon impliciet verder kracht bij te zetten. En daar is tevens haast bij, want als wij de verhalen van de geïnterviewden mogen geloven, zitten wij voor we het weten gevangen in een web van leugens en is onze democratie gedoemd te mislukken. In dit licht lift de film mee op de oproer die door de Snowden-onthullingen is ontstaan, of dichter bij huis, de plannen van bijvoorbeeld minister Plasterk om de sleepnet-surveillance mogelijk te maken.

Conclusie
The Internet’s Own Boy is daarmee zowel een aanrader voor mensen die nog nooit van Swartz gehoord hadden als voor fans en andere geïnteresseerden in de huidige ontwikkelingen van het internet met in het bijzonder haar snijvlak met de politiek. Hoewel Swartzʼ uitvindingen technisch complex zijn, wordt hier voor het kijkgemak niet al te diep op ingegaan. De relaties met familieleden, vrienden en experts, en de impact van zijn dood krijgen meer gewicht. Overigens wordt dit laatste niet dramatisch uitvergroot, wat de documentaire tot een afgewogen en vlot geheel maakt. Daarnaast zal dit fraai verfilmde levensverhaal van Swartz ook menig entrepreneur kunnen bekoren. Na het zien van de film kun je namelijk alleen maar gissen naar welke baanbrekende innovaties hij had ontwikkeld wanneer hij nog leefde.

Geplaatst in Filmrecensies | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Native Fantasy: Germany’s Indian Heroes

In Duitsland leeft een bijzondere belangstelling voor het Wilde Westen, in het bijzonder voor de figuur van de Indiaan. Het waren met name de romans Winnetou, het grote opperhoofd en Old Shatterhand van Karl May (1842 – 1912) die tot de verbeelding van velen spraken, maar de auteur had het land dat hij beschreef zelf nooit bezocht. Het beeld van de nobele wilde die, in tegenstelling tot de brute blanke veroveraars, wel in contact staat met de natuur en het spirituele leven, stimuleert ook vandaag de dag de fantasie van onze romantische oosterburen. Nabij Hamburg vecht Winnetou nog ieder jaar tegen het onrecht van zijn overheersers.

In deze korte documentaire van The New York Times zien we hoe de oude verhalen van May nog altijd mensen doet wegdromen naar een tijd die nooit bestaan heeft. Het stereotype, romantische beeld van de Indiaan dat in stand wordt gehouden staat weliswaar ver van de historische werkelijkheid, maar is dit erg als dit vanuit goede intenties gebeurt? Een impact heeft het in ieder geval wel.

Geplaatst in Blog | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Marilyn Myller

De scheppende kracht die kunstenaars hebben kan soms goddelijk aandoen. Maar het materialiseren van het ideaalbeeld dat hen voor ogen staat is geenszins een koud kunstje. Het streven naar perfectie kan namelijk gepaard gaan met een hoop twijfel, zelfreflectie en, in extreme gevallen, destructie. Het scheppingsproces van de jonge kunstenares Marilyn Myller is daar geen uitzondering op. Marilyns verwachtingen zijn hooggespannen, maar dit keer is ze vastberaden iets episch tot stand te brengen: iets dat haar eigen verwachtingen ver zal overtreffen.

Marilyn Myller is een korte animatiefilm van Mikey Please, wiens eigen creatieve leven gelijkenis vertoont met die van de hoofdfiguur. Please staat bekend om het gebruik van complexe modellen, gemaakt van wit schuim die tegen donkere achtergronden worden geplaatst. Volgens de maker is deze animatie een satire en tevens eerbetoon aan zijn eigen ervaringen als student aan de Londense Royal College of Art.

Geplaatst in Animatie, Blog | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Thomas Bennett

Hij draagt een versleten lange jas vol militaire medailles, decoraties en sierspelden, op zijn hoofd een dikke muts met daarop een officierspet en soms een tiara. In het park zingt hij vaak liedjes met een brede lach op zijn gezicht. Thomas Bennett is een bijzondere verschijning aan de rand van de samenleving. Geen wonder dat hij de interesse van filmmaker Nathan Honnold wekte.

In dit korte, intieme portret wordt Bennetts persoonlijke en aangrijpende levensverhaal op ingetogen wijze geschetst. Thomas Bennett won dit jaar juryprijs op het Atlanta Film Festival.

Geplaatst in Blog | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Slow Life: de wonderlijke microwereld van Daniel Stoupin

Het leven van zeeplanten, schimmels, sponzen, koraal en plankton is traag en lijkt op het eerste gezicht niet bijster spannend. Wanneer we echter door de ogen van de Australische marinebioloog en videograaf Daniel Stoupin kijken, worden we geconfronteerd met een wervelend schouwspel dat zijn weerga niet kent.

In zijn korte film Slow Life zien we dat ogenschijnlijk insignificante micro-organismen een sleutelrol spelen in de biochemische processen die het leven onderwater mogelijk maken. Volgens de maker werken onze hersenen op zo’n manier dat we dynamische, snel veranderende gebeurtenissen beter verwerken dan die minuten, uren of zelfs dagen duren. Door middel van time lapse-techniek, een sterk vergrootglas en een krachtige camera weet Stoupin een zinnenprikkelend beeld te geven van het anders zo trage microbiologische leven.

De fraaie kiekjes van Slow Life zijn daarom het beste in full HD te bekijken. De kleuren zijn naar eigen zeggen overigens niet digitaal bewerkt. Om het uitzonderlijke diepte-effect te creëren werden 3 tot 12 beelden per frame aan elkaar geregen.

Geplaatst in Blog | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Desert Runners

Afzien in het zand

(Jennifer Steinman, 2013, 95 min.)

documentaire Desert Runners

Ieder jaar vinden zogenaamde desert runs plaatst: hardloopwedstijden waarbij de deelnemers in 5 dagen maar liefst 250 kilometer moeten afleggen. En dat in de woestijn, waar de temperatuur kan oplopen tot wel 50°C. Om deze tour de force te voltooien, dien je dan ook uit zeer bijzonder hout gesneden te zijn. Er zijn zelfs mensen die zich aan een Grand Slam wagen, waarbij in één jaar vier woestijnen worden vereerd met een bezoek. In Desert Runners volgen wij op de voet vier deelnemers in hun strijd tegen de elementen en zichzelf. De film geeft niet alleen een goede indruk van de wedstrijd en de prachtige omgeving, maar tevens van het menstype dat zich aan deze epische onderneming waagt.

Bikkels
Het is nacht. Hardloper Ricky uit de VS staat voorovergebogen en leunt met zijn handen op zijn knieën. Even later spuwt hij zijn hele maaginhoud over een zanderig landweggetje. Na uren te hebben gelopen lijkt zijn lichaam er de brui aan te hebben geven. ‘Het is maar goed dat jullie er zijn’ zegt hij tegen de filmploeg: ‘Want ik weet niet of ik het red.’ Lees verder

Geplaatst in Filmrecensies | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen